Misyonerlik teşkilatına katılma Şartlari

Londra'daki Misyoner Okulu
Misyoner yetiştirip organize etmek için sadece cemiyetler değil aynı zamanda okullar vardır. Bu okullada eğitim görüp misyonlarına hazırlanırlar. Bu konuda yine Mr. John şunları söylüyor:
«... Mustafa Efendi, bu bahisleri kapatalım da bizim misyonerlik sanatına dair size tafsilât vereyim, daha faydalıdır;
Londra'da bir de Misyon mektebi vardır; dışarlarda tahsil edenler, Londra'ya avdetlerinde bu mektebe devam ederek imtihan geçirirler, kazanırlarsa misyoner olurlar, kazanmazlarsa tekrar okurlar misyoner çıkarlar. Misyoner mektebinin en mühim dersi Felsefe-i İse-viyye'dir (İsa felsefesi). Bu derste zayıf olanların misyonerlikte sınıfları aşağı olur.»(126).
Misyoner Olmanın Şartları
Bu misyoner örgütlerinin düzenli çalışabilmeleri için kabiliyetli elemanlara ihtiyaç vardır. Bunun için her Hıristiyanı misyonerliğe kabul etmezler. Misyoner olabilmek için bir çok meziyetlere sahip olmak gerekir. Bu şartları da Misyoner cemiyetleri ve mektebleri tesbit eder. Bu konuda da Misyoner John şunları anlatmaktadır:
«... Misyoner olmak için bir çok şartlar vardır; bu şartların en mühimi Londra'daki Misyon Cemiyeti mektebinde tahsil ile yüksek derecede diploma almaktır. Amerikalı pek çok misyoner olduğu gibi İsveç, Norveç, Alman ve Danimarkalı misyonerler de vardır. Protestanlığın yayıldığı her yerde misyonerler vardır. Amerikalı misyonerler Şark'da ve İngiliz misyonerleri Uzak-Do-ğu'da faaliyettedirler.» (127).
Misyoner Gelir ve Şirketleri
Şüphesiz ki bu derece geniş faaliyet gösteren bir örgütün malî gelirleri olması lâzımdır. Para olmadan, misyonerler milleti nasıl kandırsın? Onları İstanbul'larda nasıl en üst seviyyeye çıkaracak derecede yetiştirebilsin? Bugün bile, bu misyoner teşkilâtlan en lüks barınaklara ve bol gelirlere sahiptirler.
1968 yılının ocak ayında bazı araştırmalar için Paris'ten Londra'ya geçmiştim. Orada, Ankara İlahiyat Fakültesinde beraber aynı sınıfta okuduğum Amerikalı misyoner Dale ile karşılaştım. Dale, bizimle beraber sadece birinci sınıfı okuduktan sonra ayrıldı. Onu, bu şekilde seneler sonra Londra'da gördüm. Beni evine yemeğe davet etti. Arabasıyla bir iki saatlik yol yaptıktan sonra, ağaçlar arasında bir köşke vardık. Burası Dale'in evi, daha doğrusu Amerikalı misyonerlerin merkezi idi. İçindeki mefruşat ve müçtemilâtı burada sayıp dökmeme lüzum yok. Her türlü konforları yerindeydi. Orada bir kaç misyoner daha vardı. Hepsi Amerikalı. Çoğu Türkçe biliyordu. Elbette ki bu konforu sağlayan, bu kadar parayı bu iş için döken kaynaklar vardı (128). Bu konuda Misyoner John da şunları söylüyor:
«... Protestan olan her memlekette misyoner şirketleri vardır. Her şirketin nizâmnâmesi ve idare usûlü vardır. Misyonerlerin her sınıfının maaşları ve ayrıca tahsisatları vardır; namlarına muhavvel,bankalarda paraları mevcuttur. İstedikleri kadar alabilirler.» (129). Vazife uğrunda hayatlarını kaybeden misyoner ailelerini İngiltere Hükümeti, ölünceye kadar mesut ve bahtiyar olarak yaşatmaya ve çocuklarım okutup iş güç sahibi etmeye mecburdur» (130)